Bahare Pardis

یک وبلاگ هنری

نگـاهی گذرا به زندگـی نامه استاد حســـین بهـــــــــزاد(مینیاتوریست)
نویسنده : baharatri - ساعت ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٤/٩
 

حسین بهــــــزاد،استاد بزرگ و پر آوازه نقاشی مینیاتور ایران و جهان ،فرزند میرزا فضل ا... اصفهانی، نقاش و قلمدان ساز ساکن تهران،در سال ١٢٧٣ شمسی برابر با ١٨٩۴ میلادی در تهران به دنیا آمد.  

از اوان کودکی شور و شوق نقاشی در او زبانه کشید و پدرش اورا از هفت سالگی برای فرا گیری مینیاتور نزد ملاعلی قلمدان ساز در مجمع الصنایع به شاگردی سپرد.

استاد میگوید :(( احساس نا شناخته و گنگی مرا به سوی نقاشی می کشید،و من وقتی به پیروی از این احساس مداد یا قلم به دست می گرفتم،مثل تشنه ای که به برکه زلال و گوارایی رسیده باشد،حس می کردم سیراب شده ام.نقاشی دنیای من بود ...)).

دیری نپایید که در همان سال پدر حسین و استادش ملا علی اکبر بر اثر ابتلا به بیماری وبا بدرود حیات گفتند.از این تاریخ دوران سخت و جانکاه و توام با تنگدستی این کودک پر شور و حساس آغاز شد.

حسین پس از مرگ پدر به شاگردی حسین پیکر نگار که خود شاگرد مرحوم ملا علی بود در آمد و حدود دوازده سال برای او کار کرد و تجربیات خود را در این هنر بارور ساخت.

در هجده سالگی کارگاه حسین پیکر نگار را ترک کرد و حجره ای در سرای رحیم خان گرفت و مستقلا" به کار پرداخت.

بهـــــــزاد نخست به شیوه ی کمال الدین بهزاد و رضا عباسی کار میکرد و در این زمینه به چنان مهارتی دست یافت که سر آمد دوران شد؛بطوریکه آثار او از آثار  آن استادان بزرگ قابل تشخیص نبود.در سال ١٢٩٧ شمسی با عزیزه خانم(سکینه) ازدواج کرد که حاصل آن تنها فرزندش پرویز است.

استاد بهــــــــزاد در سال ١٣١۴ (١٩٣۵ میلادی) رهسپار فرانسه شد و در دوران اقامت سیزده ماهه  خود در پاریس در موزه های لوور،گیمه(Guiment) و ورسای به مطالعه سبکهای مختلف نقاشی شرقی و غربی پرداخت.حاصل این سفر ابداع سبک جدیدی در هنر مینیاتور بود.

استاد درباره ی اقامت خوددر فرانسه می گوید:((من در این مسافرت  شکفته شدم و خودم را شناختم و پنجه های من از آن پس شور و احساس نوظهور تازه ای یافت.))

بهـــــــزاد پس از بازگشت از پاریس ضمن رعایت قواعد هنر مینیاتور از تقلید کار استادان گذشته دوری جست.

((مطالعه من در سبکهای مختلف مینیاتور ایرانی و خارجی بدین منظور بود که سبکی به وجود بیاورم که ایرانی باشد و ضمنا" با هنر امروز تطبیق کند.شیوه نقاشی مینیاتور که به صورت تقلید غلط و ناپسندی در آمده بود،رفته رفته از بین می رفت و من کوشش داشتم سبکی به وجود بیاورم تا این هنــــر فراموش نشود.))

در اردیبهشت 1333 به مناسبت جشن هزاره ابن سینا عده زیادی از دانشمندان،هنر شناسان و مستشرقین معروف از 64 کشور جهان به تهران آمدند و از نمایشگاهی که همزمان ازآثار بهزاد در موزه ی ایران باستان تشکیل شده بود ،دیدن کردند.

آثار بهـزاد تحسین میهمانان خارجی را بر انگیخت و سهیل انور،استاد تاریخ طب استانبول که خود مینیاتور کار معروفی بود طی مقاله ای در روزنامه وطن چاپ استانبول نوشت:(( بهـزاد،این هنرمند بزرگ اینک فقط متعلق به ایران نیست بلکه به همه ی جهان تعلق دارد)).

روزنامه های فرانسوی نیز مقالات متعددی در ستایش این هنرمند بزرگ ایرانی درج کردند.این بازدید طلیعه جهانی شدن استاد بود ودرپی آن به دعوت دولت فرانسه نمایشگاهی از آثار بهزاد را در موزه ی ((هنر مدرن)) فرانسه به نمایش گذاشت.

پس از آن نمایشگاههای متعددی از آثار بهزاد در اروپا و نیز در کتابخانه ی کنگره آمریکا برگزار شد.

بهــــــزاد طی دوران عمر بارور و ثمر بخش هنری خود شاگردانی را نیز پرورد که معروف ترین آنان استاد مهندس محمد ناصری پور،دوست و همدم بهزاد و ادامه دهنده سبک  او را می توان نام برد.

حسین بهـــــــزاد در اواخر عمر بیمار و بستری گردید و سرانجام بر اثر شدت بیماری در 21 مهرماه 1347 شمسی بدرود حیات گفت ودر گورستان مجاور بقعه ی امامزاده عبدالله شهر ری به خاک سپرده شد.

 تابلوهای مینیاتوری نفیس و بسیار ارزنده و گرانبهایی به یادگار مانده است که برخی از آنها عبارتند از: ایوان مدائن، فردوسی و قهرمانان شاهنامه، ابن سینا بر بالین بیمار عشق (در 2 تابلو مختلف)، صاحبان طلای سیاه، حافظ شیراز، نیمه شب حافظ، شب حافظ، اندیشه حکیم ابوعلی سینا، پند خیام (در دو تابلو مختلف)، دختر رز(در سه تابلو مختلف)، خیال، دو دلداده، موسی و شبان، خواب خوش، بهرام و گل اندام، نگاه، بهار و جوانی، آفرینش از نظر خیام، ناز، قیام کاوه آهنگر، اسرار ازل، عصیان، خسرو و پرویز، در جستجوی انسان تابلوی نیم تمام، بهشت و دوزخ، طنازی و خیام.

جوایـــــــــز:

  1. دیپلم بهترین نقاشی در پانزدهمین المپیاد نقاشی در هلسینکی(فنلاند)،در سال 1952(1321 شمسی)
  2. نشان بوعلی سینا لز طرف موزه ایران باستان به مناسبت تشکیل غرفه بهزاد در جشن هزاره بوعلی در 1332 شمسی
  3. نشان درجه اول هنر از طرف هنرهای زیبای کشور
  4. نشان درجه اول وزارت فرهنگ
  5. دیپلم افتخار از نمایشگاه بین المللی بلژیک در سال 1958(1337 شمسی)
  6. نشان درجه اول مسابقه نقاشی بین امللی در شهر میناپولیس(آمریکا)در سال 1958 (1337 شمسی)
  7. عنوان استاد افتخارهنر از طرف شورای استادان هنرکده هنرهای تزیینی در 10/2/1347 .

آندره مالرو:

آثار بهــزاد ،حیثیتی تازه به مینیاتور ایرانی داد.


 
comment نظرات ()
 
 



<